Licht aan...

Een unieke landschapscompositie

Het unieke landschap wordt in de kern gevormd door indrukwekkende rotsen met harmonieus gevormde silhouetten: de toppen van Solutré en Vergisson. De toepasselijk genaamde "Mont" van Pouilly biedt een ronder en zachter reliëf. Deze magnifieke uitlopers kijken uit over de beroemde wijngaarden van de Grand Cru-wijnen Pouilly-Fuissé en Saint-Véran, de typische wijndorpjes van de Mâconnais, de omheinde landbouwgronden en het bos . Deze prestigieuze erfgoedlocatie vormt een spectaculaire en bijzondere plek, een plaats die al minstens 55.000 jaar door de mens wordt bewoond en het symbool is van een hele regio.

Allereerst zijn het de minerale elementen die de aandacht trekken. Deze twee rotsen , majestueuze landtongen die zijn ontstaan ​​door de opheffing van tektonische platen, zijn de herkenbare oriëntatiepunten van dit grootse landschap, uitzichtpunten die uitnodigen tot contemplatie.

De mens is alomtegenwoordig, onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van dit landschap dat hij heeft gevormd, een bewegend landschap op de schaal van de tijd, uiterst levend in het huidige moment. Als je goed kijkt, geeft alles het gevoel van een zeer onderhouden, zeer aangelegde, zeer bewerkte ruimte.

De weilanden van het bocagegebied hebben hier vierkante en rechthoekige vormen, waarvan de randen worden gemarkeerd door sloten, hagen van bomen en struiken.

Daar vormen de kleine wijngaardpercelen met hun uiteenlopende geometrische vormen een geheel, als een set pentomino-puzzels. De talloze paden, of lanen, die deze percelen omringen, de droog gestapelde stenen muren die ze omsluiten of de lineaire kenmerken en contouren juist benadrukken, versterken dit landschappelijke puzzelstukje.

Een levend landschap

De rechte segmenten van de wijnrank vullen de vormen van deze puzzel op. De rijen, die de steilste helling volgen , worden ritmisch gemarkeerd door de palen. De gegalvaniseerde draden van het klimrek, die de zonnestralen weerkaatsen, versterken deze structuur en laten deze stralen.

Af en toe, te midden van de geometrische vormen en de zuiverheid van de lijnen, markeert een eenzame boom – een fruitboom, een amandelboom, een St. Lucie-kersenboom of een cadole (een traditionele stenen hut) – een hoek of kruispunt. Deze elementen van het lokale erfgoed worden steeds zeldzamer en dreigen te verdwijnen.

Kalkgraslanden bedekken de steile hellingen van de heuvels , vlakbij de toppen . Dit rijke en waardevolle milieu wordt door de Natura 2000- aanduiding erkend als van Europees belang . De natuurlijke evolutie ervan, beschreven als climax , is echter een terugkeer naar struikgewas en vervolgens naar bomen. De mens is erin geslaagd het open landschap te behouden om dit unieke en kostbare biotoop te beschermen.

Er is zoveel diversiteit in dit kleine gebied. De combinatie van mineraal en plantaardig, alles hier is een studie in contrasten en paradoxen : het weer en de seizoenen, de uitkijkpunten en perspectieven. Deze plek is nooit hetzelfde, van het ene uur op het andere, van de ene dag op de andere, van het ene seizoen op het andere. Het daglicht , de dageraad, de schemering of de nacht, de bewolking, de kleuren van de bladeren, de sneeuw, de vorst, de schaduwen... al deze factoren veranderen het uiterlijk en de beleving ervan . Ze maken het elke dag uniek , magisch, soms geven ze het een eigen leven , onthullen ze het nu eens boos, dan weer lachend, dan weer slapend.

De emotie die dit landschap bij ieder van ons oproept, is tegelijkertijd universeel en intrinsiek, maar ook nauw verbonden met onze persoonlijke gevoelens, onze eigen identiteit, onze geschiedenis en onze herinneringen . Een geluid, een geur, een aanraking, wekken dan bewuste en onbewuste gevoelens op .

Om al deze redenen zijn deze locatie en de bijbehorende landschappelijke kenmerken sinds het begin van de ^20e eeuw onderworpen aan opeenvolgende beschermings- en behoudsmaatregelen .